İstanbul’da trans kadın stili: bir ceketin ikinci akşamı

Kurgu öykü; kişiler ve olaylar hayal ürünüdür.

İstanbul’da yaşayan otuz dört yaşındaki Ekin, trans kadın stili üzerine açılan sohbetlerde hep örnek bir fotoğraf gösterilmesinden sıkılmıştı. Kendi fotoğraflarına bakmayı seviyordu; fotoğrafa benzeyerek bir akşam geçirmeyi değil. Dolabından lacivert ceketini çıkardığında bu ayrımı arkadaşına anlatmak zorunda kalacağını henüz bilmiyordu. Ceketi aylardır giymemişti. Oya’nın vereceği akşam yemeği için yatağa bıraktığı üç parçadan ilk vazgeçtiği kırmızı elbise oldu. Lacivert ceketin altına düz bir üst giydi, aynaya baktı, iki kolunu kaldırıp saçını topladı. Omuzlar yerindeydi. Düğmeyi kapatmayacaktı.

Oya’nın getirdiği kemer

Oya yemek için Ekin’in büyük servis tabağını almaya gelmişti. Tabağı çantasına yerleştirmeden önce kapının yanındaki aynada arkadaşını gördü. Çantasından ince siyah bir kemer çıkardı; o gün kendi elbisesiyle kullanmaktan vazgeçmişti.

“Bir de bununla bakalım,” dedi.

Ekin belinin çevresinde kemeri tuttu. Oya iki yandaki kumaşı arkaya doğru çekince ceketin genişliği kayboldu. Aynadaki görünüş gerçekten değişmişti. Ekin başını hafifçe yana eğdi. Oya hemen telefonuna uzandı.

“Dur, ben daha bakıyorum.”

Oya telefonu indirdi. Ekin kemeri bağladı, odada birkaç adım yürüdü. Ayaktayken itiraz edecek bir şey bulamıyordu. Sandalyeye oturunca eteğin altında kalan kumaş iki yana açıldı; ceket yukarı çıktı. Düzeltmek için ayağa kalktı. Oya kemeri biraz gevşetti. İkinci denemede Ekin gülmeye başladı.

“Yemek boyunca ayakta durursam olabilir.”

Oya da güldü ama kemerin daha derli toplu göründüğünü ekledi. Ekin kemeri çözdü. Arkadaşı, önerisinin denenmeden reddedildiğini düşünmesin istiyordu. Yine de denemenin sonunda aynı fikre gelmek zorunda değildi.

Trans kadın stilinde aynadan sonra gelen hareket

Ekin açık ceketiyle masadan bardağını aldı. Diğer elinde telefonu vardı; bu kez iki eşyayı da bırakmadan oturabildi. Oya aynanın önünde durmasını isteyince yeniden kalkmadı.

“Ben bunu böyle giymeyi seviyorum,” dedi. “Omuzları geniş kalınca.”

“Ben de belini göstermenin yakıştığını söyledim.”

“Biliyorum. İkimiz başka yere bakıyoruz.”

Bu cümle Oya’yı susturdu. Ekin aynada nasıl göründüğünü önemsiyordu; arkadaşının önerisini reddederken bunu inkâr ediyormuş gibi duyulmak istemedi. Küpelerinden büyük olan çifti taktı. Oya küçüklerin daha dengeli duracağını söylemek üzere ağzını açtı, sonra mutfaktaki tabağı hatırladı.

Tabağı birlikte sardılar. Ekin üzerindeki ceketi çıkarıp sandalyenin arkasına bıraktı. Oya bu kez “Sonra yine bunu mu giyeceksin?” diye sordu. Soru Ekin’i ilk öneriden daha fazla kızdırdı. Sanki arada düşününce doğru cevabı bulacakmış gibi gelmişti. “Evet,” dedi. Tabağın kenarına bir havlu daha sıkıştırdı.

İstanbul akşamına iki ayrı hazırlık

Oya gittikten sonra Ekin bir süre evde ceketle dolaştı. Bunu kendini kanıtlamak için yaptığını fark edince çıkarıp askıya astı. Akşam yemeğine daha iki saat vardı; bir giysinin duruşunu bütün öğleden sonra savunmak istemiyordu.

Telefonuna Oya’dan bir fotoğraf geldi. Masaya üç farklı tabak takımı koymuş, altına “Bunlar birbirine kavga çıkarır mı?” yazmıştı. Ekin fotoğrafı büyüttü. Lacivert çizgili büyük tabaklardan biri kendi tabağıydı. “Yemek aynıysa anlaşırlar,” diye cevap verdi. Ardından kemer için ikinci bir mesaj yazdı, sildi. Konuşmayı telefon ekranında yeniden açmayacaktı.

Evden çıkarken ceketin altındaki üstü değiştirdi. İlk seçtiği ince kumaş aşağıya doğru kayıyor, eli sürekli yakasına gidiyordu. Daha önce sık kullandığı siyah üstü giydi. Küpeler kaldı. Ceketi açık bıraktı; kapının yanındaki aynada bu kez yalnız yakasının arkaya katlanıp katlanmadığına baktı.

Yolda bir vitrinde yürüyen hâlini gördü. Rüzgâr ceketin önünü ayırıyor, kolları adımlarıyla hareket ediyordu. Bir an durup fotoğrafını çekmeyi düşündü. Sonra Oya’nın mutfağında bekleyen yemeği hatırladı. Telefon çantada kaldı.

Masadaki yer ve fotoğrafın yeri

Ekin eve vardığında Oya soğan doğrayan Barış’a yemek süresini anlatıyordu. Beklediklerinden geç kalmışlardı. Ekin mutfağın kapısında yardım teklif etti. Oya ona salata kâsesini uzattı; ceketten söz etmedi.

Dört kişi masaya oturunca Barış, Ekin’in ceketini yeni sandı. Ekin yalnız “Dolaptan geri geldi,” dedi. Ceketin öyküsünü uzatmadı. Oya karşısında oturuyordu ve gülümsedi. Birkaç dakika sonra yemek sıcak gelince Ekin ceketi çıkarıp sandalyesine astı. Altındaki siyah üstü akşamın başından beri bu kadar rahat hissetmemişti.

Tatlıdan önce Barış fotoğraf önerdi. Ekin ceketini almak için arkasına döndü. Oya, “İstersen benim kemer burada,” dedi, sonra elindeki kaşığı bıraktı. Ekin cevap vermeden yüzüne baktı.

“Yine söyledim, değil mi?”

“Evet.”

Bu kez gülmediler. Barış telefonu masaya koydu, fotoğraf bekledi. Oya “Ben senin fikrini değiştirmeye çalışıyorum gibi oldu,” dedi. Ekin ceketini giyerken bir kolu astara takıldı; konuşmaya devam etmeden kolunu çıkardı, yeniden geçirdi.

“Bir kere söylemenle sorun yok. Ben karar verdikten sonra hâlâ eksik bir şey varmış gibi bakınca yoruluyorum.”

Oya’nın sevdiği, Ekin’in seçtiği

Oya kemerli hâlini hâlâ daha çok sevdiğini söyledi. Ekin, arkadaşının fikrini geri almasını istemediğini anlattı. Bu küçük farkı söyleyince sesindeki gerginlik azaldı. Yıllardır tanışıyorlardı; benzer zevkleri olduğundan bazen birbirlerinin kararını önceden bildiklerini sanıyorlardı.

Oya kendi geniş bileziğini masaya bıraktı. Yemek yaparken sürekli tezgâha vurmuş ama güzel göründüğü için çıkarmamıştı. Ekin’in gözü bileziğe gidince ikisi de güldü. Oya “Buna ders çıkarma,” dedi. “Sabah yine takarım.”

Fotoğrafı iki kez çektiler. İlkinde Ekin’in ceketinin bir yanı sandalyenin arkasında kalmıştı. Bunu kendisi düzeltti. İkincisinde açık duran ön kısmı, büyük küpeleri ve tatlıya uzanan eli görünüyordu. Oya fotoğrafa bakıp “Bunu gönderelim mi?” diye sordu. Ekin başıyla onayladı.

Yemek dağılınca tabakları birlikte taşıdılar. Ekin büyük servis tabağını o gece geri almak istemedi. Oya ertesi akşam getirecekti. Kapıda yeniden ceketini giyerken kimse beline ya da düğmelerine bakmadı; Barış merdivende unuttuğu poşeti arıyordu.

Lacivert ceketin ikinci akşamı

Ertesi gün Ekin ceketi yine giydi. Altında bu kez açık renk bir tişört vardı. İşlerini bitirip eve döndüğünde Oya’dan “Tabağınla geliyorum” mesajını gördü. Çay koydu, mutfaktaki iki sandalyeden birinin üstündeki çamaşırları topladı.

Oya tabağı tezgâha bıraktıktan sonra ceketi fark etti. “Bu üstle rengi daha başka,” dedi. Ekin “Ben de onu sevdim,” diye karşılık verdi. Konu orada kaldı. Oya yanına getirdiği kurabiyeleri çıkarırken Ekin ceketin kolunu yukarı itti, sonra katladı. Aynı yükseklikte olmamışlardı; çay doldurmaya engel değildi.

Telefonuna önceki akşamın fotoğrafı düştü. Ekin görüntüyü açıp büyütmedi. Oya’ya uzattı, ikisi Barış’ın kadrajın kenarında kalmış eline güldüler. Sonra telefon masaya döndü. Ceket de Ekin çayını alıp oturunca sandalyesinin iki yanından aşağıya sarktı. Bu kez kimse kalkıp aynanın karşısına geçmedi.

Kıyafet denemeleri ve rahatlık üzerine kişisel stil rehberlerini de okuyabilirsiniz.